در خصوص سازهای بختیاری کاظم پوره در کتاب "موسیقی و ترانه های بختیاری"سازهای

بختیاری را شامل "دُهُل" , "کَرنا" , "سُرنا" ,"نی شیت" و "هفت بند"می داند و می نویسد:

"دُهُل" از جمله سازهای کوبشی است که از قرن ها پیش در ایلات بختیاری وجود داشته

است و با "چو دُهُل" که چوبی عصا مانند بوده و از نوع خیران نواخته می شود.

کرنا , سرنا و نی شیت از نوع سازهای بادی است که از قدیم الایام در میان مردم بختیاری

رواج داشته و حدود  وسعت آن  تا دو اکتاو است و اگر نوازنده از مهارت  کافی برخوردار

باشد می توان تُن های (صداهای) بیشتری از آن بیرون آورد.سرنا همانند کرناست ولی

کوچک تر و نسبت به صداهای کرنا , نازک تر و یا به اصطلاح موسیقی ,زیرتر و صدای کرنا

نسبت به آن بم تر است. ساز نی شیت از یک تکه فلز تقریبا 45 سانتی متر ساخته شده

و همانند کرنا و سرنا دارای هفت سوراخ در رو و یک سوراخ در پشت می باشد و به

شیوه ی "کِرلُو"  یعنی کنار لب نواخته می شود.

نب هفت بند نیز در میان بختیاری ها به شیوه "کِرلُو" نواخته می شود و با این که یک

سوراخ در پشت و پنج سوراخ در رو دارد ولی دارای اندازه های متفاوت و کوک های

مختلف است.هر دو ساز نی شیت و هفت بند از ساز های اصلی چوپان است که یکی

از کارکرد های آن ها تاثیر گذاشتن بر نظم و حرکت حیوانات بوده است. البته در موسیقی

کنونی بختیاری از تار و سه تار و کمانچه و ویولن و... نیز استفاده می شود ولی آن

چه امروز بیشتر و بیشتر ضرورتش در موسیقی بختیاری احساس  می شود ساز

کمانچه است.

ملک محمد مسعودی در این خصوص می گوید: "موسیقی محلی امروزه با تار و سه تار

و کمانچه و ویولن و... اجرا می شود. ولی آن چه که نمایه ی موسیقی بختیاری می طلبد

اجرا با ساز کمانچه است. البته کمانچه لُرها کوک متفاوتی دارد... . سازهای بختیاری

اصیل کم و بیش استفاده می شود. در واقع دهل و کرنا و سُرنا از اصیل ترین سازهای

بختیاری هستند.

سُرنا  را در رقص آیینی به کار می برند و کرنا بیشتر در آیین چوب بازی نواخته می شود"



(روزنامه اطلاعات - شماره ی 23977 - 15 خرداد 1386 )